Marcello (45 jaar) - De zelfhulpgroep is mijn medicijn

'Mijn vader was verslaafd en mijn moeder depressief. Ik zorgde meer voor mijn ouders dan zij voor mij. Thuis was ik rustig en probeerde het iedereen naar de zin te maken. Buitenshuis ontlaadde ik in fout gedrag, een totaal losgeslagen idioot.'

Op school ging het niet goed. ‘Ik was dyslectisch en had moeite met leren. Ik was lastig en werd al snel achterin de klas gezet. Zo werd ik keer op keer bevestigd in mijn minderwaardige gevoel. Het minkukel-gevoel, zeg maar.’


Mijn eerste biertje dronk ik toen ik 13 jaar was. Het was meteen raak, de verslaving heeft altijd al in mij gezeten. De drank hielp me het thuis beter vol te houden.

Criminaliteit

Terwijl zijn leeftijdgenoten studeerden, vluchtte Marcello in drank en drugs. Hij was agressief, gokte veel en belandde in de criminaliteit. Hij kreeg hulp van verschillende verslavings- en GGZ-instellingen, maar viel steeds terug in zijn oude gedrag. Hij begreep niet waarom het keer op keer fout ging in zijn leven.

Totaal uitgeput

Nadat Marcello voor de vierde keer zijn huis was uitgezet, kwam de ommekeer. Hij was 30 jaar, leefde maandenlang op straat en raakte in een psychose.

Ik was lichamelijk en geestelijk uitgeput. Ik voelde aan mijn lijf dat het ophield. Ik had iets gedaan op straat waarvan ik erg geschrokken was. Ik had nooit verwacht dat ik mijn grenzen zó zou verleggen. Ik werd bang van mezelf.

Zelfhulpgroep

Op dat slechtste punt in zijn leven kwam Marcello via een verslavingsinstelling in contact met ervaringsdeskundige Louis. Het lotgenotencontact in zijn zelfhulpgroep was precies wat Marcello nodig had. ‘Op 9 februari 2001 om 15.30 uur ben ik naar Louis toe gegaan. De volgende dag nam ik deel aan zijn groep. En sindsdien heb ik niet meer gedronken of gebruikt. In die groep ben ik - ondanks mijn psychose - tot rust gekomen. Door te luisteren naar anderen heb ik veel over mezelf geleerd. Toen pas begreep ik dat ik een ongeneeslijke ziekte had. Er ging een wereld voor me open.’

Leren leven

Stap voor stap werkte Marcello onder begeleiding van Louis aan zijn herstel. Via de nachtopvang naar de 24-uursopvang en vervolgens naar het begeleid wonen en de schuldsanering. Dat proces heeft vijf jaar geduurd.

'Ik heb in de zelfhulpgroep geleerd te leven. Ik was een kind in een volwassen lichaam. Mijn emotionele ontwikkeling had jarenlang stilgestaan. Ik moest nieuwe normen en waarden aanleren; de printplaat in mijn hoofd helemaal moeten wissen.'

Te kort geschoten

Hoe kijkt hij terug op de reguliere zorg? ‘Mijn ouders stuurden mij op 12-jarige leeftijd naar het RIAGG. Er was iets goed mis met mij. Nu weet ik dat de hulpverleners bij mij thuis hadden moeten komen. Dáár was heel veel mis. Terugkijkend vind ik dat de zorg van toen te kort heeft geschoten. Nu weet ik: preventie bij jongeren is ongelofelijk belangrijk. Wat ik meegemaakt heb, had niet gehoeven.’

Iets positiefs

Het gaat nu goed met Marcello. Hij leidt een rustig leven en geniet erg van een avond samen met zijn vrouw op de bank. Hij werkt als beleidsmedewerker bij Leger des Heils en heeft zijn eigen bedrijf in ervaringsdeskundigheid. Voor gemeenten en organisaties zet hij overdraagbare overwegingsgroepen op.

Ik doe nu iets positiefs met een negatief verleden. Het is niet voor niets geweest.

Onvoorwaardelijk

Marcello gaat nog steeds elke woensdagavond naar de zelfhulpgroep. ‘Dat is mijn medicijn. We hebben het beste met elkaar voor, maar er wordt je ook een spiegel voorgehouden.'

'Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn leven en kan nu zeggen: ik ben onvoorwaardelijk gestopt. Wat er ook gebeurt, ik ga niet drinken of gebruiken. Ik ben nog steeds zeer verslavingsgevoelig, maar heb het familiepatroon weten te doorbreken.'