Verward gedrag: van wie?

Bert Frings, wethouder portefeuille Zorg & Welzijn, gemeente Nijmegen
 

'Ik ben tevreden als de cliëntenbeweging het eens is met de stelling dat er inmiddels veel in gang is gezet en er goede hoop is op structurele oplossingen.'


 


Blog 26 juni 2018


Ik krijg geregeld de vraag of ik als wethouder, verantwoordelijk voor WMO en Jeugdzorg in Nijmegen, niet wakker lig van de verantwoordelijkheid die ik draag.

Zoveel geld en toch een tekort. En bovendien, jouw burgers krijgen rechtstreeks te maken met jouw bestuurlijke en politieke besluiten.

  • Hoe hoog stel je de eigen bijdrage voor voorzieningen?
  • Wie komt in aanmerking voor een vergoeding vanuit de gemeente voor een aanvullende ziektekostenpolis? Een polis waardoor je met een lage eigen bijdrage het eigen risico van honderden euro’s afkoopt. Leg je de grens bij een inkomen tot € 15.000 per jaar. Of toch € 20.000 of zelfs € 28.000?
  • Hoeveel en welke jeugdzorg GGZ koop je in? Mogen er wel of geen wachttijden zijn?

Dat zijn vragen waar je als politicus en bestuurder antwoord op moet kunnen geven. Daar lig ik dus niet wakker van.

Bureaucratie

Waar ik wel wakker van lig, zijn individuele casussen van mensen. Casussen waar de ellende en de stapeling van bureaucratie vanaf druipt. En die je soms nauwelijks kunt oplossen. Daar krijg ik wel hoofdpijn van. Ik krijg elke week wel een paar van zulke e-mails, of aanvragen om op spreekuur te komen.

Zo meldde zich een moeder die zich zorgen maakte over een vriendin van haar dochter, die bij haar dochter in huis was getrokken, omdat zijn geen hulp kon vinden. Haar vriend had haar inmiddels uit huis gegooid. Er hadden zich tal van hulpverleners en professionals over haar casus gebogen.

En iedereen wist heel goed uit te leggen waarom die vriendin voor een deel bij hen terecht kon. Maar voor het grootste deel toch echt bij een ander loket moest zijn. Want voor elk onderdeel is een andere dienst of organisatie verantwoordelijk. Voor wonen bij de woningcorporatie, voor aanvragen uitkering bij de sociale dienst, voor psychische ondersteuning…
(deze beschrijving is een combinatie van een aantal gevallen, zodat deze niet naar één persoon terugleidt)

Geen doorsnee oplossing

'Maar er zijn toch wijkteams ingevoerd', zult u vragen. 'Die zijn toch voor alles. Een voordeur voor alle vragen.' Dat klopt. Maar in dit geval bleek die vriendin nog ingeschreven te staan bij haar ouders in een andere gemeente. En dan slaat de bureaucratie toch weer toe.

Gelukkig heb je als wethouder dan de mogelijkheid om een iemand uit een regieteam in te schakelen, die met alles tegelijk aan de slag gaat. En die binnen een week een aantal resultaten kan melden.

Regelingen en hokjes

Regelmatig lukt het ook niet, om snel tot een goede oplossing te komen. Onze eigen regels zitten ons dan dwars. Hoort iemand eerst behandeld te worden (via de zorgverzekeringswet) of krijgt ie tegelijkertijd begeleiding (vanuit de WMO)? Wie moet er dan betalen?

Door al die regelingen en hokjes is ongeveer 30% van de cliënten in beschermd wonen jonger dan 29 jaar, zonder werk en met een autisme-aandoening. In gesprekken met cliënten krijg ik geregeld de indruk dat wij, als samenleving met een zorgvoorziening, eigenlijk een woonprobleem aan het oplossen zijn.

Zien voor wie je het doet!

Als je dan voor het Schakelteam gevraagd wordt, word je blij. Dat is een club mensen die de opdracht heeft om Nederland in beweging te brengen. En oplossingen te verzinnen die gedacht zijn vanuit en voor mensen en niet vanuit de regels of instellingen.

Persoonsvolgend of werkend vanuit de leefwereld van mensen: dat is nodig. En daarbij heeft iedereen een woning, inkomen, zinvolle activiteiten en waardering nodig. Simpele dingen, die vanuit die leefwereld dus ook om simpele oplossingen vragen.

Het motiveert mij om me daarvoor elke dag in te zetten. Als je maar ziet voor welk mens je dat doet!